Ab Epicteto bene enuntiata

Θάνατος, καὶ φυγὴ, καὶ πάντα τὰ ἄλλα τὰ δεινὰ φαινόμενα, πρὸ ὀφαλμῶν ἔστω σοι καθ ' ἡμέραν. Μάλιστα δὲ πάντων ὁ θάνατος. Καὶ οὐδὲν οὐδέποτε ταπεινὸν ἐνθυμήσῃ, οὔτε ἄγαν ἐπιθυμήσεις τινος. Quae hac nocte in animum mihi emendanti opera discipulorum atque reperienti aliquot plagia, venerunt.

“Quid est enim temeritate turpius”

Aliud denuo trimestre exspectans, e vero auctorum romanorum thesauro lectiones discipulis depromptura sum. Ciceronis enim de natura deorum libros legent, Horatii Flacci carmina, Plauti aliquot fabellas, Senecae epistulas selectas. Etiam opera graeca in ratione duco, nam usibus scholae destinantur illi Βίοι οἱ παράλληλοι Plutarchi, libri tam amabiles verba animos sententiasque virorum praebentes qui maximi momenti in imperio romano exercendo fuerunt. Gaudium iterum legendi, docendi, disputandi de quibus praesumo, non sine pavore….nam aderunt cursu hoc trecenti paene iuvenes, qui nihil – omnino nihil – de mundo antiquo noverunt, nihil dignum studio suo agnoscunt in aetatibus praeteritis, nihil vivum commune intimum sibi ipsis volunt reperire in verbis auctorum meorum. Debemusne initium laboris cuius effectus tam necessarius videtur sine timore capere?

Maxime placet sententia Comenii (Ianua trilinguis Cap. L. [499]), "Schola est officina transfundendi eruditionem e libris in homines, ubi necesse habent exerceri juniores …non solum in literatura, sed in omnibus quae perficiunt naturam humanam: nempe ut praediscant recte sapere, recte agere, recte loqui." Imagines multiplicantur hoc in loco: illud ἐργαστήριον παιδείας praesertim, quod ante oculos evocat aedificium plenum hominum laborantium ad cingulum movens, quisquilias electronicas componentium vel armeniaca in pyxes metallicas trudentium vel pisces exossantium. Schola labores industriosissimos exigit. Ecce illa imago eruditionis transfundendae "e libris in homines," tamquam lac ab urceolo funderemus in pocula liberorum prandentium: quae eruditio est et dulcissima ut mel ut nectar et abundantissima, ut mar; cuius potio nos efficit ut omnia facilia reperamus. Quam ob rem mihi tam sordida tam tristis tam inutilis illa perennis altercatio de methodis linguae latinae recte discendae. Si industria, viribus corporis et animi, voluntate solida atque inflexibili potiti fuimus, omnia quae desideramus discere, discemus. Non est modo una recta methodos vel discendi vel docendi, sunt permultae: rem tene, eruditio sequetur.

Ver orbis primum caput et decus anni

Caelum hodiernum – mediis diebus mensis Februarii – serenissimum tepidissimum erat, quod animum confirmavit recreavitque. Quam mihi difficiles taediique pleni illi menses tres praeteriti – Decembrius, Januarius, Februarius – omnes inter se implicati sollicitudinibus a morbo viri ortis. Sed hodie…gleba resolvitur, croci nivalesque se sursum trudunt….verba Walafridi Strabonis veniunt in mentem, "purior aura diem cum iam reserare serena" incipit…."Zephyrosque herbae floresque secuti tenuia" porrigunt "radicis acumina..." Postmeridie in humo hortuli mei radices siccas fragorum posui, pisa sevi, consilium proaviae sequens quae dixerat nos debere haec sevisse ante natalicia Georgii Washington.

Vinum vetus, lagoena nova….et amabilis

Inter nos qui linguam palaeograecam in regionibus Americae septentrionalis docemus (i.e. non in terra hellenica inter neograece loquentes) variae sunt opiniones et haud scio an nimis confirmatae de modo optimo palaeograece enuntiandi. Nemo Americanus vel Canadiensis mihi notus est qui ratione neograeca utatur, quamquam sic enuntiatur lingua antiqua a magistris graecis graecos instituentibus. Et ego ante multis annis modo "reconstructo" vel neo-erasmiano (etiam cum tonis musicis!) uti constitueram..sed iam sententiam omnino transmutavi. Nunc non nisi modo neograeco utor loquens cum discipulis. Qua re? Quia modus "novus" est modus vividus atque vivax…et re vera non novus sed satis in eo ipso antiquus, nam Graeci linguam suam sic enuntiant per quindecim saecula. Accedit quod enuntiatio neograeca facilis decens apta vera est ….quod non possum attribuere modo illo erasmiano. Me ergo sequimini, carissimi, docentes hunc amoenissimum modum loquendi graece.

Mocha vivida

In situm interretialem mihi antea ignotum nuper incidi. "Live Mocha" nominatus, situs hic mihi quidem videtur demonstrare optima in concepto [haud scio an "universo" melius sit] illo Web 2.0. Live Mocha nobis adiumenta in linguis discendis offerre proponit, cuius ratio est simillima ei in discis Rosetta Stone nomine repertae. Simulac cursum eligimus (sunt XXXV cursus linguistici inter quos licet eligere), nobis vocabula in ordinatro ostenduntur et enuntiantur ab indigenis; de his vocabulis pericula facimus sententias componentes et legentes. Quod mihi maxime arridet est pensum scribendi: in fine omnis capituli tractatunculum debemus componere, quod mittimus electronice ad eos indigenas qui in situ Live Mocha uno et eodem tempore atque nos linguam discunt; hi emendunt corriguntque pensum meum scribendi atque exhortantur ut permaneam in studiis; ego quoque corrigo emendoque pensa anglice scripta eorum qui in situ anglice discunt. Est paene idem atque Facebook, praeterquam in situ Live Mocha tempore nostro melius utamur….immo possumus abuti, quia etiam dedita nimias horas trado in linguis discendis!

Obama et Dalai Lama

Mense Octobri praeses noster conventum Vasintoniae in regione Columbiensi cum illo piissimo viro Tibetico Tenzin Gyatso abrogavit;tum haud dubitavi quin instigatus a ducibus rabidis Sinarum sic fecisset. Iam alterum conventum cum monacho buddhistico princeps Americanorum mediis diebus mensis Februarii proponit; quod propositum Sinae stridulis vocibus repugnant. Imago animum tangit: Natio illa ingens violenta rabidissima contra senem fragilem viribus divinis quia ex fontibus probitatis effusis plenum saevit.