Saturday, October 16, 2010

Πλοῦτος redux

Aristophanes, comoedus graecus et (mea quidem sententia) interpres conditionum vitae humanae etiam ad nostram aetatem et nos ipsos pertinens, fabellam lautam cui nomen Πλοῦτος Athenis 388 acn edidit. In qua comoedia mihi maxime arridet sermo quidam inter heroa nostrum Chremylum et Paupertatem, deam vel angelum quendam Penuriae. Chremylo, qui illum caecum deum divitiarum Plutum capiens domumque adducens credit, si sanum atque usu oculorum denuo instructum Plutum reddiderit, mox omnibus hominibus probis honestisque divitias deum esse daturum, adversatur Penuria. Negat Chremylum tam rapide festinare ad consilia effectum debere: nam quis vero meliores homines efficiat? Utrum Plutus? An Penuria ipsa? Nam – ut explicat Penuria – divitiae nobis donant nec commoda nec beneficia sed pestem perniciemque, καὶ τὴν γνώμην καὶ τὴν ἰδέαν. Παρὰ τῷ [Πλούτῳ] μὲν γὰρ ποδαγρῶς καὶ γαστρώδεις καὶ παχύκνημοι καὶ πίονές εἰσιν ἀσελγῶς, παρ' ἐμοὶ δ' ἰσχνοὶ καὶ σφηκώδεις κτλ. Homines meliora consulunt rei publicae dum pauperes, pessima divites: ὁπόταν μὲν ὦσι πένητες, περὶ τὸν δῆμον καὶ τὴν πόλιν εἰσὶ δίκαιοι, πλουτήσαντες δ' ἀπὸ τῶν κοινῶν παραχρῆμ' ἄδικοι γεγένηνται, ἐπιβουλεύουσί τε τῷ πλήθει καὶ τῷ δήμῳ πολεμοῦσιν. Potius quam redarguens Penuriam falsa dixisse, Chremylus eam ab scena fustibus trudit – quod saepe in fabellis suis facit Aristophanes terminum ponens ad argumentum non bene probatum.

Ego dubito, metuo ne fallar, in aporiis haereo. Estne Penuria semper reicienda? Nonne debemus distinguere Penuriam vel Paupertatem ab Inopia et Egestate? Nonne est aliquid virtutis in tenuiter vivendo?

Oratores publici numquam de his disputant.


 


 


 

Wednesday, October 13, 2010

Corporate model

A

Qui litteras humaniores amant colunt docent, quidquid de fontibus copiarum suarum deminui non debent permittere.

Vita academica, his in diebus, videtur tamquam coercita compressa circumscripta in formam negotii vel societatis, qua duces plus minusve graves auctoritate dignitateque futurum rosaceum prospicientes gubernant universitatem pro populo quodam, addentes utilia subtrahentes superflua aestimantes quid sit desiderandum vel abhorrendum ut melius ministrent ad utilitatem……quorum?

Est mihi mysterium. Tam multi qui videntur intelligere quid quaerant, tam pauci qui sibi assentiuntur in finibus academicis! Et quam saepe consilia mutant ut melius serviant his finibus dubiis et non bene prospectis. Addunt programmata nova et insufficienter cognita tam temere quam delent facultates bene probatas. Non nisi novae res momenti sunt: mutationes sunt alpha et omega.

Semper nos paucos , semper nos solos sentimus. Ego saltem: Sola, et fessa. Sed non fracta. Plus postea.

Tuesday, October 12, 2010

Liber scholaris delectabilis


 

Tandem habeo exemplar libri scholaris a Christopho Rico conscripti nomine Polis: Parler le grec ancien comme une langue vivante, de quo Marcellus amicus ad me recenter magna cum expectatione referebat -- quem necesse erat mandare ab Amazon.fr, quia procul dubio nostrorum Americanorum librariorum talia non maxime intersunt – sed ἄξιόν ἐστι τὸ ὑπομένειν. Quam iucundus est! Doctissimus Rico hic collegit multa utilissima et nobis et discipulis nostris. Precor ut mox plures tales componat. Erit, nisi maxime fallor, liber scholaris quo utemur proximo anno in scholis tyronum.

Sunday, October 10, 2010

Inertia

Quamquam plus quam antea mihi videor negotiosa, non sine cunctatione plurima ad Samsonem illum Blogistam appropinquor. Et qua de causa? Procul dubio per inertiam ipsam vel consilii diffidentiam cunctor, nam satis multa sunt narranda et eodem tempore nihil, quod est signum animi ignavissimi, nonne? Quid de itinere Graeco cum discipulis – quod satis salubre omnibus evenit? Quid de cursu Linguae Latinae tertii anni, nuper creato, sine usu linguae anglicae? Fortasse mentionem facerem de libro nunc in prelo, de indagationibus tam belle promittentibus segetem felicem, de schola graeca qua tam belle et discipuli et ego graece loquimur?

Immo, melius mihi videtur initium huius anni scholaris facere agenti gratias vobis lectoribus: inertiam iam passa, fortasse plura mox fingam. Precemur.

Sunday, September 5, 2010

Reddite eas!

Hoc mense Sept. docens scholam Athenis, ab amicis atheniensibus donata sum inscriptione huius situs, quem precor ut vos omnes inspiciatis:

http://www.bringthemback.org/

Causas eorum qui negent hanc postulationem iustam nec intelligo nec accipio.

Tuesday, August 10, 2010

Timor errandi, timor moriendi


Mihi anglice scribenti licet paginas innumeras complere: sic testes fiant discipuli liberi soror amici omnesque quibuslibet epistolas mittam. Difficile est anglice non scribere. . .paginam post paginam post paginam usque ad infinitum.

Quod numquam convenit mihi latine scribenti: tunc ita fit ut , stylo digitis retento sicut fragmento ligneo in manibus naufragi, ante scidulam vacuam sedeam, scruter, mediter, surgens crustulum inventum eo, omnem spem operis mox perficiendi abiciam.

Et quam ob rem? Sine dubio non fit ex incapacitate: satis volubile garrio latine, nugor blatero alucinor hariolor latine…. Cum amicis confabulans, satis saepe et anglice et latine modo barbarico loquor, quod me non vexat. Qua re ergo tempore ipso cum scribere coeperim, mens stupet, vis imaginandi torpet?

Oritur, procul dubio, tanta impotentia ex timore ne alii me tardam et retusam animi esse iudicent: timor satis puerilis sed non sine causa. Estne remedium? Fortasse non nisi nutriam cutem multo duriorem….nam non possum negare: latinizare et volo et debeo. Ut guru quidam explicat, eloquentiam describens, "Primus ad Eloquentiam gradus studium est Elocutionis. . .priusque loqui est, quam copiose et sapienter loqui;…[Elocutio] difficillima, ab ipsis exorta latinae linguae rudimentis, humaniorum subinde literarum opera excolitur, lectione alitur, perficitur usu; cumque ceterae oratoris partes plurimum naturae debeant, hanc nullus nisi arte assequi potest."

Ego, quae omnino careo ingenio, nihilominus possum arte i.e. studio grammaticae lectione auctorum usu sermonis assequi elocutionem: sed non SINE his methodis…..ergo o lector mi, estote praemonitus: ego cerrita stupida stultissima sum. Damnentur soloecismi, man the torpedoes, full speed ahead.

Friday, July 30, 2010

CONVENTICULUM LEXINTONIENSE

Procul dubio mensis iulius quotannis eluminatur nobis americanis illo latine loquentium conventu, cuius guru Terentius Tunberg mea quidem sententia inter homines hodiernos in mundo latinitatis caelestibus primus et liberalitate et humanitate. Sunt alia certo conventicula ad Musam dicacem nostram colendam, quorum participes se latinitati favere studere servire satis strepitose affirmant. Curatius inspice autem hos greges et, nisi fallor, satis commoda eis peculiaria invenietis. Quid de sectis, quid de agendis privatis dicam? Nos deterrent, nos excludunt plus quam alliciunt. Nunc scrutare conventiculum tunbergiense, quod spectat ad nihil nisi ad nutrimentum latinitatis inter nos cives plebeios communes pervulgares….profecto fines liberales, profecto scopus mirabilissimus. Conventiculum lexintoniense mihi quidem videtur exemplum optimum illius quod potest accidere si ex animo gaudemus paedia philologiaque nostra cotidie utentes.