Samson Blogistes

Chickadees

2010-11-25T14:45:00.001-08:00

Carmen quoddam populare incipit hoc versu:

"Over the river and through the woods to Grandmother's house we go."

Ego quae iam talis avia sum, ad cuius casam filii nepotesque iam veniunt, cibum omnibus animalibus paro: quod officium hodie – festo gratiarum agendarum – proprium est omnibus nobis aviis. Aviculis quoque dapes hodie paro praebeoque. In ferculis tubulisque suspensis de ramis arborum semina, cenam sub divo, offero: passerculi cyanocittaeque variae, intempestivis nivibus oppressae, non facile ipsae inveniunt, mundus enim nive et glacie velatus "panem cotidianum" eis obscurat. Feles Lucida et Stu, epulis suis repletae, plumigeros convivas tuentur per fenestram.

Translatio suavis

2010-11-01T06:27:00.001-07:00

Cras scrutans varias symbolas repperi translationem quandem elegantem, qua de doctissimo Georg Ellinger operibusque magistralibus nonnulla intelligi possunt. Manfredus Fleischer, in tractatu anno 1989 conscripto, "Georg Ellinger," inquit, "raised the Atlantis of the works [of Neo-Latin poets] above sea level."

Φιλόμουσαι

2010-10-29T07:59:00.001-07:00

Non sine nausea iterum atque iterum tractatulos lego sermones audio orationes ausculto de odio vel invidia cultus civilis nostri in artes liberales. Non odium hoc est, amici, sed ignorantia: videntur odisse quas intelligere non possunt….. vel in quas incumbendi occasio numquam data erat. Omnes qui nescioquo negotio cotidie funguntur, cum Musis et versati sunt et hoc tempore versantur. Nam, secundum Melanchthonem nostrum (commentarios facientem in Theognide poeta), Musae instigant cerebrum ipsum ut se moveat ultra impetus bestiales ad concepta abstracta; Philippus eas nominat "vim divinam quae ingenia moveat et exsuscitat ad sapientiam, ad scribendum et canendum"; alias "Musae scientia et optimus affectus animi ad illam imbibendam…."

Mercator, materfamilias, medicus, poeta, physicus….nos Μουσομανεῖς, Μουσοεργοί, ἐν χόροις Πιερίδων καθημερινὸν ἔργον Μουσοπολοῦντες.

Carmen iucundum graecum Camerarii

2010-10-24T10:15:00.001-07:00

Mihi quidem valde perplacent metaphorae vel translationes sapidae – παιδαριῶδές τι, εὖ οἶδα – quarum hanc hodie repperi prima in pagina librorum VI anno MDXXXIIIo editorum Sylvarum Eobani Hessi. Nonne aenigmatibus ludit Camerarius?

ὕλην τὴνδ' ἐλθὼν εἰς ἄξυλον ἔργου ἀθρήσεις

οὐχ ὅθε βῆς ἄρξων ἀλλ' ὅθι ληξόμενος.

Καὶ γὰρ γ' εἰ πάρα μυρι' ἔασι καλ' ἀλλά γε τέρψιν

ἕξει ὁμῶς πρότερον πᾶν πελεκισσάμενον.

Μᾶλλον δ' οὐδὲ πόνου κόρος οὐδέ σοι ἔσσετ' ἐρωή

Πρὶν τάδ' ἀναγνώσει δενδρεὰ πάντα πέσῃ.

Dum omnes hae arbores "non lignosae" ceciderint, abire non cupies. Quam iucunde concepta haec silva! Lector mihi videtur tamquam lignicaeda vel saltuarius; quis autem est Eobanus poeta? Semideus quidam silvanus?

Usurpanda etiamsi frigida

2010-10-22T07:32:00.001-07:00

Usus Latinitatis tam multiplex est! Nuper tenera virgulta bucolicorum carminum Eobani Hessi (etiam ipsius teneri) tondens, hos versus in elegia secunda repperi:

(Philetas Musas alloquitur)

Vos ego per silvas, valles, iuga, culmina, montes,

Lustra, rubos, vepres, fluvios, vada, saxa, latebras,

Rura, casas, villas, agros, nemora, antra, cavernas,

Stagna, lacus, rupes, scopulos, mare, tesqua, salebras,

Vos ego perpluvias, ventos nimbosque repentes,

Frigora dura, nives, glaciem, gelicidia, brumas,

Hirsutasque hiemes laedentesque arva pruinas,

Vos ego per tenebras sequerer noctesque profundas.

Versus satis frigidi fortasse, sed non latent hic vocabula utilissima et nobis et discipulis? O thesaure lexicalis, o materia aurea! quam mihi placent talia in modis metricis praebita! Bene hodie epulata sum, nisi cuppediis, saltem pulte prisca romana!

Et apud universitatem Calliope

2010-10-21T09:10:00.001-07:00

In schola mea tyronibus designata (Classical Studies 117 The Ancient Legacy] heroica carmina hoc trimestri legimus, Argonautica Valerii Flacci scrutantes cum Thebaide Statii Iliade Homeri Aeneide Vergilii Pharsaliis Lucani. Quotannis quia opera muto – profecto maxime mihi displicet et (credo) nocet usus eorundem operum in annos – curriculum nunc satis periculosum videtur: numquam antea lego cum alumnis talia totque opera Ἄρεως μεστά in eadem schola, numquam antea cum pueris (natis annos duodeviginti). Sed quamquam inter alumnos non omnes omnia legunt, non omnes semper parati in oecum veniunt, nihilominus ferunt libros secum, alta voce legunt loca selecta, suo Marte versus difficiles explicare periclitantur….etiam sunt qui Ἄρη πνέοντες dissentiantur auctori antiquo cuidam aliquid asseveranti contra opiniones praeiudicatas et tam bene amatas a cultu civili nostro. Macte virtute, carissimi! Et hodie apud universitatem nostram corde cogitatis.

Risus argenteus

2010-10-18T20:44:00.001-07:00

Discipuli tertii anni, qui hoc trimestri litteras latinas scriptorum republicanorum mecum legunt, exercitia varia scribunt de tropis in lectionibus repertis. Procul dubio nec ignorare imagines in poetis nostris licet nec negare quam momenti sint…..sed aliquando difficile est discutere subtiliora cum tironibus. Praeterita hebdomade pensum in metaphoris explicandis dedi: explicate, inquam, imagines in translationibus his: cerebrum lapideum, sanguis glacialis, risus argenteus. Satis recta responsa, quamquam "risus argenteus" certe eis aenigmati erat. "Risus argenteus," scripsit puella, "est is qui habet dentes pulchros." Alia puella, cuius risus re vera pulchre sonat: "Risus argenteus est ei cuius risus amoene sonat." Simpliciter respondit iuvenis, "Risus gratus est." Quibus lectis non recte despondeo – nam alumni mei boni sunt, amabiles atque acuti quamquam iuvenes – pensum autem illud dat satis quod pensitem.

Πλοῦτος redux

2010-10-16T12:42:00.001-07:00

Aristophanes, comoedus graecus et (mea quidem sententia) interpres conditionum vitae humanae etiam ad nostram aetatem et nos ipsos pertinens, fabellam lautam cui nomen Πλοῦτος Athenis 388 acn edidit. In qua comoedia mihi maxime arridet sermo quidam inter heroa nostrum Chremylum et Paupertatem, deam vel angelum quendam Penuriae. Chremylo, qui illum caecum deum divitiarum Plutum capiens domumque adducens credit, si sanum atque usu oculorum denuo instructum Plutum reddiderit, mox omnibus hominibus probis honestisque divitias deum esse daturum, adversatur Penuria. Negat Chremylum tam rapide festinare ad consilia effectum debere: nam quis vero meliores homines efficiat? Utrum Plutus? An Penuria ipsa? Nam – ut explicat Penuria – divitiae nobis donant nec commoda nec beneficia sed pestem perniciemque, καὶ τὴν γνώμην καὶ τὴν ἰδέαν. Παρὰ τῷ [Πλούτῳ] μὲν γὰρ ποδαγρῶς καὶ γαστρώδεις καὶ παχύκνημοι καὶ πίονές εἰσιν ἀσελγῶς, παρ' ἐμοὶ δ' ἰσχνοὶ καὶ σφηκώδεις κτλ. Homines meliora consulunt rei publicae dum pauperes, pessima divites: ὁπόταν μὲν ὦσι πένητες, περὶ τὸν δῆμον καὶ τὴν πόλιν εἰσὶ δίκαιοι, πλουτήσαντες δ' ἀπὸ τῶν κοινῶν παραχρῆμ' ἄδικοι γεγένηνται, ἐπιβουλεύουσί τε τῷ πλήθει καὶ τῷ δήμῳ πολεμοῦσιν. Potius quam redarguens Penuriam falsa dixisse, Chremylus eam ab scena fustibus trudit – quod saepe in fabellis suis facit Aristophanes terminum ponens ad argumentum non bene probatum.

Ego dubito, metuo ne fallar, in aporiis haereo. Estne Penuria semper reicienda? Nonne debemus distinguere Penuriam vel Paupertatem ab Inopia et Egestate? Nonne est aliquid virtutis in tenuiter vivendo?

Oratores publici numquam de his disputant.

Corporate model

2010-10-13T21:33:00.001-07:00

Qui litteras humaniores amant colunt docent, quidquid de fontibus copiarum suarum deminui non debent permittere.

Vita academica, his in diebus, videtur tamquam coercita compressa circumscripta in formam negotii vel societatis, qua duces plus minusve graves auctoritate dignitateque futurum rosaceum prospicientes gubernant universitatem pro populo quodam, addentes utilia subtrahentes superflua aestimantes quid sit desiderandum vel abhorrendum ut melius ministrent ad utilitatem……quorum?

Est mihi mysterium. Tam multi qui videntur intelligere quid quaerant, tam pauci qui sibi assentiuntur in finibus academicis! Et quam saepe consilia mutant ut melius serviant his finibus dubiis et non bene prospectis. Addunt programmata nova et insufficienter cognita tam temere quam delent facultates bene probatas. Non nisi novae res momenti sunt: mutationes sunt alpha et omega.

Semper nos paucos , semper nos solos sentimus. Ego saltem: Sola, et fessa. Sed non fracta. Plus postea.

Liber scholaris delectabilis

2010-10-12T08:37:00.001-07:00

Tandem habeo exemplar libri scholaris a Christopho Rico conscripti nomine Polis: Parler le grec ancien comme une langue vivante, de quo Marcellus amicus ad me recenter magna cum expectatione referebat -- quem necesse erat mandare ab Amazon.fr, quia procul dubio nostrorum Americanorum librariorum talia non maxime intersunt – sed ἄξιόν ἐστι τὸ ὑπομένειν. Quam iucundus est! Doctissimus Rico hic collegit multa utilissima et nobis et discipulis nostris. Precor ut mox plures tales componat. Erit, nisi maxime fallor, liber scholaris quo utemur proximo anno in scholis tyronum.

Inertia

2010-10-10T17:26:00.001-07:00

Quamquam plus quam antea mihi videor negotiosa, non sine cunctatione plurima ad Samsonem illum Blogistam appropinquor. Et qua de causa? Procul dubio per inertiam ipsam vel consilii diffidentiam cunctor, nam satis multa sunt narranda et eodem tempore nihil, quod est signum animi ignavissimi, nonne? Quid de itinere Graeco cum discipulis – quod satis salubre omnibus evenit? Quid de cursu Linguae Latinae tertii anni, nuper creato, sine usu linguae anglicae? Fortasse mentionem facerem de libro nunc in prelo, de indagationibus tam belle promittentibus segetem felicem, de schola graeca qua tam belle et discipuli et ego graece loquimur?

Immo, melius mihi videtur initium huius anni scholaris facere agenti gratias vobis lectoribus: inertiam iam passa, fortasse plura mox fingam. Precemur.

Reddite eas!

2010-09-05T20:44:00.001-07:00

Hoc mense Sept. docens scholam Athenis, ab amicis atheniensibus donata sum inscriptione huius situs, quem precor ut vos omnes inspiciatis:

http://www.bringthemback.org/

Causas eorum qui negent hanc postulationem iustam nec intelligo nec accipio.

Timor errandi, timor moriendi

2010-08-10T07:44:00.001-07:00

Mihi anglice scribenti licet paginas innumeras complere: sic testes fiant discipuli liberi soror amici omnesque quibuslibet epistolas mittam. Difficile est anglice non scribere. . .paginam post paginam post paginam usque ad infinitum.

Quod numquam convenit mihi latine scribenti: tunc ita fit ut , stylo digitis retento sicut fragmento ligneo in manibus naufragi, ante scidulam vacuam sedeam, scruter, mediter, surgens crustulum inventum eo, omnem spem operis mox perficiendi abiciam.

Et quam ob rem? Sine dubio non fit ex incapacitate: satis volubile garrio latine, nugor blatero alucinor hariolor latine…. Cum amicis confabulans, satis saepe et anglice et latine modo barbarico loquor, quod me non vexat. Qua re ergo tempore ipso cum scribere coeperim, mens stupet, vis imaginandi torpet?

Oritur, procul dubio, tanta impotentia ex timore ne alii me tardam et retusam animi esse iudicent: timor satis puerilis sed non sine causa. Estne remedium? Fortasse non nisi nutriam cutem multo duriorem….nam non possum negare: latinizare et volo et debeo. Ut guru quidam explicat, eloquentiam describens, "Primus ad Eloquentiam gradus studium est Elocutionis. . .priusque loqui est, quam copiose et sapienter loqui;…[Elocutio] difficillima, ab ipsis exorta latinae linguae rudimentis, humaniorum subinde literarum opera excolitur, lectione alitur, perficitur usu; cumque ceterae oratoris partes plurimum naturae debeant, hanc nullus nisi arte assequi potest."

Ego, quae omnino careo ingenio, nihilominus possum arte i.e. studio grammaticae lectione auctorum usu sermonis assequi elocutionem: sed non SINE his methodis…..ergo o lector mi, estote praemonitus: ego cerrita stupida stultissima sum. Damnentur soloecismi, man the torpedoes, full speed ahead.

CONVENTICULUM LEXINTONIENSE

2010-07-30T13:02:00.001-07:00

Procul dubio mensis iulius quotannis eluminatur nobis americanis illo latine loquentium conventu, cuius guru Terentius Tunberg mea quidem sententia inter homines hodiernos in mundo latinitatis caelestibus primus et liberalitate et humanitate. Sunt alia certo conventicula ad Musam dicacem nostram colendam, quorum participes se latinitati favere studere servire satis strepitose affirmant. Curatius inspice autem hos greges et, nisi fallor, satis commoda eis peculiaria invenietis. Quid de sectis, quid de agendis privatis dicam? Nos deterrent, nos excludunt plus quam alliciunt. Nunc scrutare conventiculum tunbergiense, quod spectat ad nihil nisi ad nutrimentum latinitatis inter nos cives plebeios communes pervulgares….profecto fines liberales, profecto scopus mirabilissimus. Conventiculum lexintoniense mihi quidem videtur exemplum optimum illius quod potest accidere si ex animo gaudemus paedia philologiaque nostra cotidie utentes.

De paedia lutherana

2010-07-16T16:12:00.001-07:00

Saepe ante oculos habeo his in diebus opera illorum hyper-magistrorum qui ipsi saeculo decimo sexto incipiente fuerunt Academia, inter quos principia institutionesque Reformationis efficiebantur, in quibus tamquam seminario germina universitatis studiorum "humanisticae" radices egerunt.

Sine his scriptoribus – Melanchthone, Burenio, Chytraeo, Camerario, Sturmio, Crusio, tam multis! – Lutheranismus etiam concipi non potest. Qua de causa hic velim vos certiores facere de conventu academico (atque – ut mihi videtur -- lutherano) "Lutheranism and the Classics," in civitate Indiana, Castris Wayne, Kal. Octobribus huius anni. Doctores Ioannes Bruss, D.A. Meyer, Ioannes Nordling, et Carolus Springer (ac lumina aliquot obscuriora, inter quae ego) de rebus lutheranis classicis lutherano-classicis classico-lutheranis disserent.

De thesi meo, interrogas? Ut saepissime de illo ἰφθίμῳ ἀγαυῷ θαυμασίῳ ἀνδρί Ioanne Posselio, qui linguae graecae tam ardenter studebat ut verteret documenta lutherana non modo graece, sed etiam heroice. Ecce incepta Symboli Apostolici a Posselio μεταμορφωσθέντα :

Παμμεδέοντι θεῷ γενετῆρι ἐόντι πέποιθα,

ὃς κτίσε τὴν γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν εὐρὺν ὕπερθεν.

(Si ignoveritis Symbolum, sic incipit: "Credo in Deum patrem omnipotentem Creatorem caeli et terrae".]

Nonne bellum? Nonne pulchrum? Posseli, te adamo.

Sermones vernaculi: vox populi vox egoismi

2010-07-05T17:29:00.001-07:00

Quod his in diebus triumphat lingua anglica negari non potest. Aliquot diebus ante, virum [anglicum] audivi describentem linguam "globish", quae sine dubio anglica est … quamquam tam curta truncata circumcisa ut vix credam eam esse linguam adultorum vel etiam adulescentium: lingua globish est idonea infantibus anglice loqui discentibus. Quomodo censeam hanc patois dignam hominibus legatis clericis mercatoribus esse?

Nescio qua re nos lingua latina, quae plane idonea sit tali usui, peregre non utamur communicandi colloquendique causa. Qua re tam pretiosi tam necessarii ducuntur sermones vernaculi? Sine dubio coeperat noster amor vesanus vernaculorum usurpandorum annis sexti decimi saeculi: cum civitates "nationales" crescerent, repugnabant auctoritatem eorum extra fines, ut ecclesiae romanae, imperatoris etc. Lingua cuiusque gentis ascendit; Latina, nec "aliena" nec "propria," neglegitur; ratio eius usurpandae amittitur. Loquimur legimus scribimus utentes sermone vernaculo quia adiungi uni nationi – nostrae – cupimus. Nonne autem est usus vernaculi nostri unius, egoismus ipse? Nonne est hoc genus Jingo-ismi? Nec cupimus nec callemus cum aliis colloqui. Si forte discere linguae aliorum constituimus, sic agere lucri causa volumus videri. Nonne nos huius pudeat?

Ego saltem, vesana iam pridem existimata (immo etiam "crackpot"), colloqui scribere meditari discere docere ludere agere latine quam saepissime nos exigo.

Mundus mensuram pretii rerum aestimandi quodam tempore futuro mutabit….sic semper agit mundus.

Haud dubio quin olim voluntas ipsa sermocinandi cum aliis suffectura sit nos denuo incitare in studia latina.

Nonne et Hegius κεχαρισμένος?

2010-06-29T07:11:00.001-07:00

Pro his versibus Alexandri Hegii iucundis gratias illi σοφῷ Paulo Pendzig ago, eos citanti in tractatulo "Die Anfänge der griechischen Studien in den gelehrte Schulen Westdeutschlands" [Neue Jahrbücher für das klassische Altertum, Geschichte und deutsche Literatur und für Paedagogik 46: 1920 pp 171-2):

Quisquis Grammaticam vis discere, discito Graece.

Ut recte scribas, non prave, discito Graece.

Si Graece nescis, corrumpis nomina rerum.

Si Graece nescis, male scribis nomina rerum.

Si Graece nescis, male profers nomina rerum.

Lingua Pelasga vetat viciosos scribere versus.

Lectio quem Plinii delectat, discito Graece.

Hieronymum teneas vigilans tu discito Graece.

Ne versus scribas viciosos discito Graece.

Argumentari quisquis vis, discito Graece.

Quisquis Rhetoricen vis discere, discito Graece.

Scire Mathematicam quisquis vis, discito Graece.

Artibus es medicis qui aptus, discito Graece,

Morbis nam cunctis sunt indita nomina Graeca.

Argolicum nomen cunctis liquet esse figuris.

Artes ingenuae Graio sermone loquuntur,

Non alio; quibus haud nomen dat lingua latina,

Ad summam doctis sed debent singula Graecis.

Quibus licet addam, "Quisquis Graece non discit, docens scribensque Latine ἀποσαλεύει καὶ ἐπ' ἀγκύρας."

Rodolfus Agricola ΠΡΟΜΑΧΟΣ

2010-06-28T22:35:00.001-07:00

In epistola ad Alexandrum Hegium, Agricola, lumen illud magnum renascentiae humanisticae theodiscae haec scripsit: "In Graecis, in quibus quantumvis parum effecerim, possumus tamen affirmare, neque operae me neque impensae poenitere." Loquebatur Agricola studiis de suis linguisticis. Non longo antea discere linguam hebraicam coeperat, quae molestiae tantum negotium ei exhibebat "ut mihi videar cum Antaeo luctari, et multo plus laboris in his quam in Graecis exhaurire nisi forte tamen aequiore animo praeteritorum meminimus laborum, quam praesentes subimus. Verum utcumque sit, decretum est persistere."

Quam reverenter haec lego. Sine munere academico, instigato non nisi amore linguarum classicarum (in quibus Hebraica includitur), Agricolae tamquam privilegio erat occasio linguis studendi. Non pensum dolorosum, non opus laboriosum sed …. nescio quomodo appellemus hanc cupiditatem, hanc appetentiam discendi.

Quotus quisque nostrum est qui tam gestiat? Hodie nos classici de floccis conquerimur, vagimur si concives nostri studia humanistica non satis ament, non satis pecuniae dare velint facultatibus artium. Non exstat inter nos vir talis atque Agricola, cuius desiderium ipsum vitam efficiat auream.

Cantilenam iucundissimam a Andrea Mikroutsiko compositam recenter audivi : τί θα ήμουν αν θα σ'έχανα...θα 'μουν ένα κουτσουράκι, τόσο δα μικρούτικο. ....quae huc pertinent. Rodolfe mi, tu tamquam defensor studiorum nostrorum videris; es lux sine qua animum despondeo. Tamquam ignis e specula sublatus, viam ostendis. Sine te trunculus, fragmentulum.

De scholis sanscriticis

2010-05-29T11:02:00.001-07:00

Eis quorum re fert sermonem utrumque et discere et docere non sine paediae litteris classicae, beneficio erit oculos in tractatulum Edwinii Gerow [JAOS 122.4 (2002)pp 661-693] conicere. Doctissimus Gerow, professor emeritus apud collegium Reed, methodum linguae docendae sanscritae ab antiquitate traditam hic explicat, methodum quam nos et translaticiam et sine dubio "activam" nominare debemus. Nam Indi multa per saecula linguam "litterariam" sanctamque suam -- illam etiam देववाणीम्, sermonem deorum – viva voce usurpant, verba haec pulchra profunda antiquissima proferentes eloquentes cantitantes. Hoc in tractatulo, cuius titulus est "Primary Education in Sanskrit: Methods and Goals," Prof. Gerow rationem disciplinae quandem linguisticae describit quam nos eodem tempore esse et primiaevalem et hodiernam agnoscemus. Exempli gratia, pueri paene infantes sermonem sanscritum discere incipiunt memoriae suae 13,000 vocabula sancritica lexiconi अमरकोशस्य committentes, dum cotidie repetunt oratiunculas inter se colloquentes in modo grato illis magistris qui Colloquiorum Latinorum usum in scholis suadent. [p. 665].

De vico Exarchia

2010-05-09T07:24:00.001-07:00

Platea Syntagma in urbe media Athenaeorum satis placata nunc videtur. Nihil de tumultibus publicis post diem Mercurii praeteritae hebdomadis a mediis radiophonicis aut televisicis nuntiatum. Etiam nihil de amicis Athenaeis habeo auditum. Imagines in interreti non nisi Syntagma plateam ostendunt: quid de ceteris partibus Athenarum?

Vicus urbis qui mihi maxime placet Exarchia nominatur. Strepitosus vividus ambulantibus refertus qualibet hora diei noctisque est, nam incolae student apud universitatem Polytechnic, graffiti pingunt, mundum scrutantur, philosophantur. Hic commotiones finis anni 2008 exortae, hic illae notae anni 1973 in quibus iuvenes Ελεύθεροι Πολιορκημένοι necati erant.

Sine dubio in Platea Exarchia aliquid accidit praeterito die Mercurii…quid hoc fuerit nescio.

Sallustii Crispi de venalitate

2010-04-25T17:59:00.001-07:00

Die praeterito Veneris acroasem de Catilinae conspiratione in schola litterarum romanarum habui, auctor cuius Sallustius Crispus est ille qui etiam Jugurthinum bellum conscripsit. Decimo e capitulo locum hunc discipulis elegi, "Nam avaritia fidem, probitatem, ceterasque artes bonas subvertit, pro his superbiam, crudelitatem, deos negligere, omnia venalia habere edocuit." Cuius loci textus anglicus dat, "For avarice subverted honesty, integrity, and other honorable principles, and, in their stead, inculcated pride, inhumanity, contempt of religion, and general venality." Quod verbum "venality" non bene intellegantes petiverunt a me discipuli quid significaret; qua de causa initium explicandi feci….atque paene eodem tempore desivi. Nam quomodo liceret mihi eis explicare conceptum tam familiare? Terruit, non possum negare, atqui me puduit plura dicere. Nam paene cotidie juvenes interrogant, "What can I do with a Classics degree?"….et ego responsa venalitate tincta notata maculata dans eis demonstro quomodo linguis classicis imbuti acervos divitiarum accumulare possint.

Conventiculum Oregoniensis

2010-04-20T07:56:00.001-07:00

Vehementer gavisi sumus – ego atque discipuli cari – participes praeterito die Saturni in quinto conventiculo de studiis classicis apud Universitatem Willamette habito. Plurimas gratias agimus optimis professoribus illis Ortvinio Knorr atque Roberto Chenault, qui nos tam liberaliter nos acceperunt. Prospere feliciterque evenit conventiculum alumnis meis, nam non nisi talibus coetibus conventibus contionibus agent radices studia classica in animis iuvenum latino graecoque sermonibus studentium.

De Vestibulo Comenii

2010-04-11T19:26:00.001-07:00

Paene cotidie emissiones electronicas ausculto latinas quas gratis praebet auditoribus ille industriosissimus et bene in interreti notus iuvenis Britannus cuius nomen Evan der Millner vel Molendarius. Has emissiones vel pod-casts invenietis ad I-Pod vestrum aptatas apud I-Tunes sub titulo "Latinum." Ab variis fontibus deducit locos suos Evan noster, amabilis fautor rerum classicarum et, ut videtur, humanisticarum, nam apud situm eius nuper inveni PDF antigraphum illius libri scholaris nomine "Vestibulum Ianuae Latinitatis" a Johanne Amos Comenio conscripti. Libellus quam pulcher est! Exemplar Molendarii Latinas sententias praebet iuxta sententias hungarice versas, quae Latinae procul dubio erunt utilissimae discipulis linguae archaeograecae, quo sermone hic vertam in usu alumnorum carissimorum.

Introitus ἡ εἴσοδος

Venite pueri. Ἔλθετε, παῖδες,
Discite latinam linguam, μάθετε γλῶτταν Ἀττικήν
Pulchram et elegantem. καλὴν καὶ κομψήν.
Comprehendite, Συλλάβετε,
pro vestro captu, ὥς γε κατὰ ὑμᾶς,
varias res, ποικίλα πράγματα,
sapientiae semina. τὰ τῆς ἐπιστήμης σπέρματα.
Deus vos iuvabit, Θεὸς συνεργήσει,
praeceptores amabunt, οἱ διδάσκαλοι φιλήσουσιν,
alii laudabunt, οἱ ἄλλοι ἐπαινήσουσιν,
ipsi gaudebitis. ὑμεῖς αὐτοὶ χαιρήσετε.
Si principium difficile, Εἰ χαλεπὴ ἡ ἀρχ ή,
medium erit facile, τὸ μέσον ἔσται ῥᾲδιον ποιῆσαι,
finis iucundus. τὸ τέλος ἡδύ.

Lexica utilia

2010-03-28T19:46:00.001-07:00

Hoc anno Athenis aliud lexicon latino-graecum emi, quod bis antea iam feci. Qua re tam saepe, interrogas? Quia non possum nimia adiumenta habere in legendo scribendo docendo discendo et graece et latine. Primum lexicon repperi anno bis millesimo quarto apud librariam Neam Hestiam in via Solonis; adhuc non oblita sum quanta commotione animi primo inspexerim illud Λεξικὸν λατινοελληνικόν ὑπὸ Εὐστρατίου Δ. Τσακαλώτου in editione tertio anni millesimi noningentesimi vicesimi primi; cuius praefatio, anno millesimo octingentesimo undenonagesimo confecta, vestitur in illa dialecto Graeca obsoleta καθαρευούσᾳ appellata. Post annis quattuor aliud nancta sum, apud mega-librariam Ἑλευθερουδάκου, Λεξικον λατινοελληνικον συνταχὲν ὑπὸ Στεφάνου Α. Κουμανούδου anno 1854; praefatio hic lingua graeca antiqua utitur. Recentissime emptum lexicon est hoc Κουμανούδου, sed in nova editione a Georgio Tourlio atque Antonio Sakellario editum anno 2009.

Στρατιωτικὴ παρέλασις

2010-03-27T14:42:00.001-07:00

Hac nocte Athenis redii, fessa fatigata lassitudine confecta, horarum enim quattuor et viginta erat iter: a xenodocheio ad aeroportum Athenarum, tum ad portum Amstelaedami, deinde Seattlum, denique Bellinhamiam, ubi filius me autoraeda domum deduxit. Brevissimum patet spatium inter sessiones academicas hiemalem et vernalem hic apud Universitatem Wasintoniae Occidentalis, sed peregrinatio differri non poterat, quod mihi oportebat negotia perficere in programmate Study Abroad Athenis, itinerarium confirmare, aedificia studentilia Athens Centre inspicere, situs archaeologicos ecclesias bizantinas aedificia neoclassica iterum visere. Haec erat prima mihi occasio urbis pergratissimae Athenaeorum spectandae mense Martio. Pratum Agorae Antiquae virebat, herbaceum atque perviride non sine floribus malvarum matricariarum (quas nos graece nominamus χαμαιμηλον), in rimis saxorum in rupibus Acropoleos florescebant plantae variae quas non videmus aetate vel autumno. Et ecce, die vicesimo quinto Martii (tum celebrantur feriae nationis Graecae) in via Panepistimiou pompam militarem spectavi gratissimo animo.

Ya wanna g’t sump’n t’eat?

2010-03-16T06:25:00.001-07:00

Satis facile verba hanc locutionem ad latine exprimendam invenimus: Velisne cibum capere? Cupisne cibum sumere? Quod et graece facile enuntiandum esse debet…..quidni σῖτον λαβεῖν, sic ut ἆρα βούλῃ σῖτον λαβεῖν; Non mihi belle sonat, etiam si in vicem huius reponimus vocabulum προσφέρειν: βούλῃ σῖτον προσενέγκασθαι; Quid censes? Fortasse plures in hoc loco delitescunt ἀπορίαι....et oblectamenta! Nam nihil tam iucundum mihi videtur quam lexicon culinarium graecum. Ecce copia: non "cibus" tantum, sed σῖτος, σίτια, ὄψον, τροφή, ἐδέσματα, βρῶμα, τὰ βρωτά, χόρτος. Visne coquere discere? Elige vel τέχνην μαγειρικήν vel ὀψοποιητικήν vel σιτοποιητικήν. Si carnivora es, illam selige, μάγειρος ἢ μαγείραινα enim in carnario vel κρεωθήκῃ res coquinarias invenies. Licet σιτοποιός panes pares, οψοποιός fercula praebeas, μάγειρος corpora animalium seces….quod certo mihi non placet, quae χορτοφάγος sum. Praefero in ὀψοπωλίᾳ versari, ὀψοδαίδαλος fieri…..optime fiet si quoddam τραγηματοπώλιον inveniens ibi cafeam totum diem sorbillans λόγους ὀψοποιήσω.

Ab Epicteto bene enuntiata

2010-03-15T07:47:00.001-07:00

Θάνατος, καὶ φυγὴ, καὶ πάντα τὰ ἄλλα τὰ δεινὰ φαινόμενα, πρὸ ὀφαλμῶν ἔστω σοι καθ ' ἡμέραν. Μάλιστα δὲ πάντων ὁ θάνατος. Καὶ οὐδὲν οὐδέποτε ταπεινὸν ἐνθυμήσῃ, οὔτε ἄγαν ἐπιθυμήσεις τινος. Quae hac nocte in animum mihi emendanti opera discipulorum atque reperienti aliquot plagia, venerunt.

“Quid est enim temeritate turpius”

2010-03-13T20:25:00.001-08:00

Aliud denuo trimestre exspectans, e vero auctorum romanorum thesauro lectiones discipulis depromptura sum. Ciceronis enim de natura deorum libros legent, Horatii Flacci carmina, Plauti aliquot fabellas, Senecae epistulas selectas. Etiam opera graeca in ratione duco, nam usibus scholae destinantur illi Βίοι οἱ παράλληλοι Plutarchi, libri tam amabiles verba animos sententiasque virorum praebentes qui maximi momenti in imperio romano exercendo fuerunt. Gaudium iterum legendi, docendi, disputandi de quibus praesumo, non sine pavore….nam aderunt cursu hoc trecenti paene iuvenes, qui nihil – omnino nihil – de mundo antiquo noverunt, nihil dignum studio suo agnoscunt in aetatibus praeteritis, nihil vivum commune intimum sibi ipsis volunt reperire in verbis auctorum meorum. Debemusne initium laboris cuius effectus tam necessarius videtur sine timore capere?

2010-03-02T17:21:00.001-08:00

Maxime placet sententia Comenii (Ianua trilinguis Cap. L. [499]), "Schola est officina transfundendi eruditionem e libris in homines, ubi necesse habent exerceri juniores …non solum in literatura, sed in omnibus quae perficiunt naturam humanam: nempe ut praediscant recte sapere, recte agere, recte loqui." Imagines multiplicantur hoc in loco: illud ἐργαστήριον παιδείας praesertim, quod ante oculos evocat aedificium plenum hominum laborantium ad cingulum movens, quisquilias electronicas componentium vel armeniaca in pyxes metallicas trudentium vel pisces exossantium. Schola labores industriosissimos exigit. Ecce illa imago eruditionis transfundendae "e libris in homines," tamquam lac ab urceolo funderemus in pocula liberorum prandentium: quae eruditio est et dulcissima ut mel ut nectar et abundantissima, ut mar; cuius potio nos efficit ut omnia facilia reperamus. Quam ob rem mihi tam sordida tam tristis tam inutilis illa perennis altercatio de methodis linguae latinae recte discendae. Si industria, viribus corporis et animi, voluntate solida atque inflexibili potiti fuimus, omnia quae desideramus discere, discemus. Non est modo una recta methodos vel discendi vel docendi, sunt permultae: rem tene, eruditio sequetur.

Ver orbis primum caput et decus anni

2010-02-18T21:50:00.001-08:00

Caelum hodiernum – mediis diebus mensis Februarii – serenissimum tepidissimum erat, quod animum confirmavit recreavitque. Quam mihi difficiles taediique pleni illi menses tres praeteriti – Decembrius, Januarius, Februarius – omnes inter se implicati sollicitudinibus a morbo viri ortis. Sed hodie…gleba resolvitur, croci nivalesque se sursum trudunt….verba Walafridi Strabonis veniunt in mentem, "purior aura diem cum iam reserare serena" incipit…."Zephyrosque herbae floresque secuti tenuia" porrigunt "radicis acumina..." Postmeridie in humo hortuli mei radices siccas fragorum posui, pisa sevi, consilium proaviae sequens quae dixerat nos debere haec sevisse ante natalicia Georgii Washington.

Vinum vetus, lagoena nova….et amabilis

2010-02-15T12:31:00.001-08:00

Inter nos qui linguam palaeograecam in regionibus Americae septentrionalis docemus (i.e. non in terra hellenica inter neograece loquentes) variae sunt opiniones et haud scio an nimis confirmatae de modo optimo palaeograece enuntiandi. Nemo Americanus vel Canadiensis mihi notus est qui ratione neograeca utatur, quamquam sic enuntiatur lingua antiqua a magistris graecis graecos instituentibus. Et ego ante multis annis modo "reconstructo" vel neo-erasmiano (etiam cum tonis musicis!) uti constitueram..sed iam sententiam omnino transmutavi. Nunc non nisi modo neograeco utor loquens cum discipulis. Qua re? Quia modus "novus" est modus vividus atque vivax…et re vera non novus sed satis in eo ipso antiquus, nam Graeci linguam suam sic enuntiant per quindecim saecula. Accedit quod enuntiatio neograeca facilis decens apta vera est ….quod non possum attribuere modo illo erasmiano. Me ergo sequimini, carissimi, docentes hunc amoenissimum modum loquendi graece.

Mocha vivida

2010-02-13T15:33:00.001-08:00

In situm interretialem mihi antea ignotum nuper incidi. "Live Mocha" nominatus, situs hic mihi quidem videtur demonstrare optima in concepto [haud scio an "universo" melius sit] illo Web 2.0. Live Mocha nobis adiumenta in linguis discendis offerre proponit, cuius ratio est simillima ei in discis Rosetta Stone nomine repertae. Simulac cursum eligimus (sunt XXXV cursus linguistici inter quos licet eligere), nobis vocabula in ordinatro ostenduntur et enuntiantur ab indigenis; de his vocabulis pericula facimus sententias componentes et legentes. Quod mihi maxime arridet est pensum scribendi: in fine omnis capituli tractatunculum debemus componere, quod mittimus electronice ad eos indigenas qui in situ Live Mocha uno et eodem tempore atque nos linguam discunt; hi emendunt corriguntque pensum meum scribendi atque exhortantur ut permaneam in studiis; ego quoque corrigo emendoque pensa anglice scripta eorum qui in situ anglice discunt. Est paene idem atque Facebook, praeterquam in situ Live Mocha tempore nostro melius utamur….immo possumus abuti, quia etiam dedita nimias horas trado in linguis discendis!

Obama et Dalai Lama

2010-02-05T16:53:00.000-08:00

Mense Octobri praeses noster conventum Vasintoniae in regione Columbiensi cum illo piissimo viro Tibetico Tenzin Gyatso abrogavit;tum haud dubitavi quin instigatus a ducibus rabidis Sinarum sic fecisset. Iam alterum conventum cum monacho buddhistico princeps Americanorum mediis diebus mensis Februarii proponit; quod propositum Sinae stridulis vocibus repugnant. Imago animum tangit: Natio illa ingens violenta rabidissima contra senem fragilem viribus divinis quia ex fontibus probitatis effusis plenum saevit.

torpedo

2010-01-28T10:23:00.001-08:00

DiscuDic

Discipuli scholae graecae in opus Platonis "Menon" nomine nunc se incumbunt, ad quod intelligendum vires suos industriose contendunt. Insolita eis videtur illa similitudo torpedinis nigrae, qua utens Meno Socratem describit et quomodo auditores afficiantur interrogatis eius. Ecce indicia de torpedine, quae fortasse adiumento erunt eis:

Πολλὰ μέν ἐστι εἴδη ναρκων, διάφορα τὸ χρῶμα, τὴν μορφὴν, τὸ μέγεθος. Τὸ δὲ γένος διαγιγνώσκεται τῶ ἐν οὐρᾶι κέντρωι. ὑπάρχει γὰρ κέντρον τι ἐν ἄκραι τῆι οὐρπᾶι ὁμοιότατον ἀκάνθηι. ὡς ἐπὶ πόλυ οὐν ληφθεῖσα μόνον ἢ καταπατηθεῖσα ἢ ἄλλως ταραχθεῖσα, ἡ νάρκη τύπτει τῆι οὐρᾶι, ὁ δὲ κεντηθεὶς ναρκᾶι τὴν χεῖρα ἢ τὸ σκέλος, ὅπου ἐκεντήθη.

Ut tu lector/lectrix licet videas, scribo graece cupiens melior fieri in typis hellenicis ordinatri novi utando. Adhuc quales claves accentum circumflexum efficiant nescio….potes me adiuvare? Fonte hellenico "Greek Polytonic" utor.

ultimis horis diei

2010-01-27T21:27:00.000-08:00

Verba quae significent quam fessa sim convolant in cerebrum iam aliena propositis propriis cogitans et distracta somniis:
fatigata sum, laboribus confecta;
lassa fio, nam robore egeo;
affecta sum fatigatione, ut morbo;
enervata sum, ut Zeus ab Typhoeo musculis privatus;
confecta -- iam iam capta sopore . . . .

De acroasum serie classicarum

2010-01-23T20:46:00.000-08:00

Prima inter sex de rebus classicis acroases exhibita est die Mercurii apud universitatem WWU. Professor Stephanus Garfinkle discipulis nostris disserens fabulam mesopotamicam de Gilgamesh explicavit, quam ut paradeigma regis optimii aperuit. Ille Gilgamesh natus ex patre mortali est et matre divina, non aliter quam Achilles filius Pelei et Thetidos; sic ut ille heros Phthius, Gilgamesh, vir difficilis, crudelis, violentus, discere mores humanos coactus est ... nam ut ille Achilles, is amico bene amato orbatus est. Mirabile mihi videtur quod, sic ut mythi hellenici, mythos asiaticus usurpatus est in cultu civili mesopotamico formando propagandoque.

sapo socraticus

2010-01-18T08:47:00.000-08:00

Sapone quodam mirabili sodalis Michiko me nuper donavit. Vel accuratius dicerem saporis massam ipsam non tam mirabilem esse quam huius involucrum, quod rosacei coloris fert inscriptionem hanc:
Socrates (tm)
Aromatics
Lavender
Soap of the Greek Gods
Comprehendere difficile mihi est quomodo nomen illius philosophi (quod hic Socrates ille est manifestim videtur ex imagine faciei viri similis satyro, calvi, naso bulboso, naribus resimis, quae imago in involucro iuxta inscriptionem stat. ususne est ipse Socrates sapone hoc divino? Non credo, nam non nisi oleo lavatum erat illud corpusculum philosophicum. Ego quidem hoc sapone deorum graeorum his in diebus utor in lavando maritum, qui iam domum a nosocomeio regressus me balneatricem suam desiderat.

Cento

2010-01-09T05:25:00.001-08:00

Paucae sunt voluptates maiores quam illa dormiendi simul cum quibusdam amatis mammiferis. Marito meo in grabato apud nosocomeium adhuc iacente (qui die proximo Mercurii domum redibit!), ego ipsa cum tribus animalibus per singulas noctes domi dormio: cum Demetrio, cane amplo et grandi; cum Praefecto Classis, caniculo parvulo et rotundo; et cum Lucida, fele obesa et animo materno dotata, cuius versicolor pellis coloris "calico" similis est stragulo centonti.

2010-01-06T20:32:00.000-08:00

Dies longiores fiunt paulo post Kalendas Januarias; caelum frigidum nunc frigidius fit dum serenum; nubibus obductum minus frigescit, plus minatur nivem. Mox germinantur croci atque ille flos quem nos "snowdrops" (quod est "gutta nivale") nominamus. Per fenestram nosocomii intuens contemplor montes Canadienses illuminatos nivibus splendentes conglaciatis.

2010-01-05T17:27:00.000-08:00

Vir meus, captus membris lateris sinistri post ictum apoplexiae, non potest se movere a lecto sine usu sellae quae instructa est rotis. Positus in ea, maritus edit ad mensam in triclinio, capillos pectit ante speculum, lavat faciem lavacro, scribit ad mensam scriptoriam. Sedili perforato instructa, haec sella necessitatibus naturae accommodatur. Quamquam satis difficultatis cernitur ei in hoc processu recuperationis, plus spei nunc iacet in corde meo.

2010-01-03T14:44:00.000-08:00

Nuper meditor de verbo "classic" quo anglice utimur describentes res non paucas: libros, modos musicos, vestimenta, autoraedas, dialectos linguarum. Exempli gratia distinguimus linguam sanscritam classicam ab lingua vedica atque epica, sicut dialectum graecam qua usi sunt scribae linear B ab illa qua Plato Xenophonque. Significatio huius linguistica me eludit: estne lingua quaedam classica ut paradeigma vel exemplum? Estne illa flos quidam inter dialectos varias, qui possit eligi ad effectum singularem efficiendum?

2010-01-02T13:34:00.000-08:00

Septimo decimo die proximi mensis Decembris vir meus apoplexi correptus in nosocomium Sancti Josephi Bellinhamiensis intromissus est. Duos dies sub oculis ministrorum medicorumque iecit qui signa vitalia scrutarentur, tum sex dies in cubiculo minoris tutelae mansit, denique demotus est in "centrum rehabilitationis." Hodie est duodevicesimus dies a quo ei assideo, antea metuens ne secundo ictu afficeretur, nunc animum intendens ad therapistas qui virum docent ambulare...nam pars sinistra corporis eius remissione nervorum non apte fungitur. Manus, lacertus, umerus sinistrae partis inertia tarditateque affecti non moventur nisi magna cum difficultate. Haud scio an capax futurus sit pedibus uti ut antea; quod dolore intolerabili me affligeret nisi cor meum quam maxime custodirem.

2010-01-01T16:35:00.000-08:00

Kalendis Januariis salutationes non valde amabiles offero. Etsi non pauci me salvere hodie cordialiter iubeant, tamen sunt multa quae prohibeant ne laeter: morbus, timores stolidorum, violentia, avaritia, stultitia, inedia nunc parevalida florent. Solstitiane hiemalis sic fungitur?

Mundus Sophiae

2009-12-16T16:15:00.001-08:00

Die Veneris praeteritae hebdomadis ultimam probationem sessionalem administravi. Erant etiam libelli, tractatuli, pensa hercule permulta quae deberem emendare, quibus notae assignandae essent. Dies Saturni, Solis, Lunae longos mihi et molestos serviliter laboravi sed -- gratias Deo -- non multo ante illam "lineam mortis" notas discipulis reddidi. Iam feriae incipiunt. Primum opus mihi erat inspicere pelliculam quandem alumnis meis destinatam quae Mundus Sophiae nominata in mythistoria scriptoris norvegiensis Jostein Gaarder fundata mihi commendata erat ut fabella et grata et plena utilitatis scholasticae. Quae sine dubio accuratissime descripta fuit. Historia Sophiae, adulescentulae quaerentis ut cognoscat quis et cuias ipsa sit, spectatores animosos capiet atque permulcebit. Quod et Socrates et Plato, attice loquentes, partes suas in pellicula agunt, mihi quidem est delectationi gratiosissimae. Tota opera apta decora iucundissima. Necesse autem est subtitulos hispanice legere nisi linguam norvegiensem scis....Haec digna pellicula oculos Americanos ad se adhuc (ut videtur) non convertit.

Qua de causa Americani pelliculas tolerabiles de Graecia non faciunt?

2009-12-08T14:50:00.000-08:00

Sunt sine dubio non paucae pelliculae a Graecis vicesimi saeculi atque vicesimi primi quae mihi maxime placent: Stella, exempli gratia, atque Pote ten Kuriake (in his quid non est diligendum?); historicae ut Nymphae; recentior illa periucunda imaginaribusque viribus impleta Politike Kouzina. Sunt autem pelliculae quae maxime displicent, et hae ab Americanis de Graecis pactae: inter pessimas nunc (praeterita nocte visam) possum numerare hanc nomine Mea Vita in Ruinis. Certe primagonistria Nia Vardalos, zaftig atque amabilis, corda nostra attrahit; argumentum autem incredibile stomachum movet, personae animum repellunt, conceptum totum ruinosissimum est.

Consilia ad aestimationes librorum conscribendas

2009-12-02T13:08:00.000-08:00

Ecce index consiliorum regularumque quae ad aestimationes conscribendas pertinent. In situ nostro "Humanistica" constituimus praebere occasionem discipulis componendi aestimationes librorum qui classicistas atque humanistas attrahant.

Guidelines for Humanistica et Classica Book Reviews

Thanks for your interest in writing a book review for Humanistica et Classica Book Reviews. This site is devoted to book reviews on subjects of interest to humanists and classicists. Our reviews are intended for both the general and the scholarly reader. Our review authors are all undergraduates interested in Classical languages and Classical studies.

Those interested in reviewing a book should contact the head blogger, Diane Johnson, at diane.johnson@wwu.edu. State the title and author of the book you are interested in reviewing, and explain why you feel this book deserves attention on our site. If Diane agrees with you, you will be sent a copy of the book (yours to keep); when your review is submitted, you will be presented with a home-baked pie or cake (specify your preference), and your review will be vetted by the Classics Section of the Modern and Classical Languages Department at Western Washington University. Then the review will be put on the Humanistica site. We welcome participation by students at other undergraduate institutions: please be aware however that it may be impossible to mail you a pie or a cake, and so cookies or fudge may have to be substituted.

Here are some points that you will want to keep in mind:
1. Your review should take into consideration each of the following:
a. What is the book about? Give a synopsis of the author's argument Is there an index? an appendix? illustrations?

b. Does it seem to you that the author has argued convincingly?
Why or why not?

c. Who would benefit from this book, and why?
d. Are there other studies on this topic with which you are familiar?
2. Length: 1000-1500 words (4-6 pages double-spaced).
3. Please double-space your text.
4. Your review doesn't need a title. Instead, begin by stating the title of the book under review, using this format:
The School of Libanius in Late Antique Antioch. By Raffaella Cribiore. Princeton: Princeton University Press, 2007. ISBN 978-0-691-12824-5. Pp 360. $69.95 (hardcover).

5. At the end of your review, skip a line and then provide your name and email address (if you are willing to be contacted by email; if you would prefer to have all discussion of the review limited to the blogsite, do not include your email address).
6. Please submit your review to Diane by email attachment.

6. It is absolutely essential that your words be your own; please be sure that when you are quoting other people's work you acknowledge them in your review. Document your quotations of the reviewed text by providing a page number in parentheses; other quoted material should be cited fully in parentheses.

Aestimationes classicorum humanisticorumque

2009-11-30T07:21:00.000-08:00

Feriis gratiarum agendarum ad finem appropinquantibus, occasionem accepi ut meum propositum incipiam, paginam interretialem aestimationibus librorum de rebus classicis humanisticisque deditam confingi. Qua pagina non nisi aestimationes voluminum utilium discipulis atque a discipulis conscriptas includere velim, in modo blog; quippe quo modo blog utentes persuadeamus lectoribus ut participes in actu aestimandi voluminis cuiuslibet fiant. Cum nonnulli discipuli nostri latine calleant, scilicet aestimationes latine scriptae accipiantur; sed licet et sermonibus vernaculis uti. Indices ad tales aestimationes componendas huic paginae mox adiungam.

2009-11-24T16:40:00.001-08:00

Quamquam placet perscrutari poetas dramaticos graecos atque indos ut similia dissimilia inter eos repperiantur notentur contemplentur, haud scio an utile sit. Nam tragoedi comoedique graeci non nisi dramatice conscripserunt; Kalidasa, optimus inter permultos alios poetas, tribus generibus litterarum praecipuus erat: ex septem operibus ei ascriptis, tria sunt fabellae, tria carmina lyrica, unum poema epicum. De generibus litterarum indicis, et de quali modo opera Kalidasae distinguantur, opus nunc est disserere.

de discipulis Boethii Consolationem legentibus

2009-11-20T10:37:00.000-08:00

Haud scio quid boni fecerim ut Fortuna sic beaverit me alumnis non modo pulcherrimis sed etiam intelligentissimis! Hi sunt qui hoc trimestri Consolationem Philosophiae mecum legunt...praeterea -- quod mea maxime refert-- hic liber optimus et intelligitur ab eis, et delectat.

2009-11-18T10:06:00.001-08:00

Est Ujjayini inter antiquissimas urbes terrae Indicae. Iam tempore Buddhae et Mahavirae, sc. saeculo quinto ante Ch. n., erat vetusta metropolis regionis Malva, compitum quoque viarum ferentium ad oram Maris Arabicae et ad urbem imperialem Pataliputram. Per saecula permulta usque ad hodie opulentissima et rebus et artibus permanet Ujjayini; hic etiam apud aulam regiam Vikromadityae florebant saeculo quinto nostrae aetatis illa “navaratnani” vel novem gemmae: Dhanvantari medicus, Kshapanaka, Amarasimha, grammaticus atque poeta qui illud lexicon mirabile Amarakosha composuit; Shanku; Vetalabhatta, astrologus atque mathematicus; Ghatakarpara; Vararuchi, poeta atque philologus; Varahamihira atrologus, et Kalidasa.

2009-11-16T10:47:00.000-08:00

Qui vitam unius ex tribus Atticis tragoedis narrare cupiat, indiciis non careat. Ex libris fere eiusdem temporis apparent historiae de familiis, de amicis, de moribus dictisque Euripidis, Aeschyli, Sophoclis; tales invenimus abundantes in lexicis, commentariis, encyclopaediis omnium saeculorum antiquorum medioaevalium humanisticorum. Huc quoque accedunt testimonia archaeologica, e.g. imagines depictae in operibus tesellatis. Quam dissimillimus est status indiciorum de auctoribus sanscritis. Est Kalidasa celeberrimus poeta Indus; paene nihil tamen de illius vita novimus praeter ea quae possunt divinari ex versibus poetae ipsius. Quia hi versus permulti sunt -- quod non prohibet quin plures desideremus! -- efficiunt ut coniecturas de auctore ipso multiplicemus. Quo saeculo floruit? Locus litterarius non exstat in quo patriam suam Kalidasa pronutiaverit. Sunt autem versus qui syllabis nominis imperatoris Indorum Vikramadityae ludentes videntur hunc regem ipsum significare. Potestne coniecturari, Kalidasam floruisse apud Vikramadityae regiam aulam? Sed ecce aporia: sunt tres reges nomine Vikramaditya praediti: quis recte nominari debet Kalidasae patronus? Licet poetam ascribere saeculo non solum primo ante Ch. N. sed quarto aut etiam sexto post Chr. N. Deinde in qua civitate floruit? In hac quaestione investiganda aliae aporiae apparent. Sunt nonnullae e.g. urbes descriptae magna cum cura in operibus Kalidasae, inter quas Ujjayini haud scio an carissima appareat poetae et diligentissime delineata sit. Estne ergo Kalidasa cives Ujjayinensis?

2009-11-13T15:53:00.001-08:00

Sicut lectoribus Graecarum litterarum tres sunt scriptores fabularum inter omnes insignes, sc. Aeschylus, Sophocles, Euripidesque, apparet quoque studentibus Indologiae corona stellata trium auctorum sanscritorum a quibus fabulae pulchritudinis eximiae nobis traduntur: Bhasa, Kalidasa, Bhavabhuti. Floruit quisque saeculis primi millennii post Christum natum. Quisque conscripsit opera sua apud aulam regiam, ad regem dilectandum. Sunt quoque de his historiae iucundae, in quibus res gestae in certaminibus poetarum heroicorum mirae videntur….quae haud scio an verae sint, quippe quia nonnullae humanam fidem excedant.

2009-11-11T14:54:00.000-08:00

Sanscritarum studium litterarum bonarum incipere cupienti, si in mediam bibliothecam ruens nescioquid antiquorum auctorum volumen primum corripiat, res aliter cadat quam putaverit. Nam, inter alia, genera litteraria indica non omnino eadem sunt atque nostra europaea; huc accedit quod mythologia Indorum, multo copiosior quam Graecorum et fabulis et personis, satis ignota nobis est. Quae cum ita sint, lector noster, nomina concepta argumenta sibi maxime insolita perscrutans, animo iam dimissus, studium suum, inceptum sed non peractum, mox abiciet.
Si licet moneam, quidni incipiatur cum fabellis dramaticis sanscritis? Haec opera, cum monumenta artis poeticae indicae sint, lectoribus tamen nodus cognitionis illos petentibus qui vinciant nostras exspectationes atque alienas, facile patefaciunt praebentque. Sine dubio ars dramatica indica non eadem est atque nostra; nihilominus, illa ars, sicut graeca romanaque, utitur argumentis depromptis e traditione mythica, personis historicis vel epicis, et depictionibus affectuum non specialium sed generalium qui ad nos omnes pertinent. Hic possumus repperire quod pectus commoveat, desideria nostra secreta aperiat, cupiditatem participandi in vitis heroicis inflammet.
Initium igitur faciamus cum illa pulcherrima Shakuntala vel Vasavadatta, Agnimitra vel Madhava, quorum historiis mellifluis corda resonabunt

2009-11-07T17:50:00.000-08:00

Mecum persaepe in pectore voluto quomodo studium linguae sanscritae paediaeque apud universitates in patria nostra regionales atque usui civitatis inservientes suscipiatur sustentetur foveatur. Praefectorum academicorum
in CFA satis pauci naturam rationemque huius studii noverunt; nulli (mihi quidem videtur) recte intelligunt quam late pateant fines Indologiae (praesertim illorum Indologorum qui suum campum studiorum in saecula antiqua pandant), quam arte contingant cultum civilem americanum. Qua de causa pervestigare atque vobis illos fines depingere hic sub aegide Samsonis Blogistae ut propositum habeo.

2009-11-06T09:49:00.000-08:00

Die Mercurii proximo acroasem de lingua sanscrita habui, sub auspiciis Societatis Glottologisticae WWU. Orationem constitueram optimam futuram esse si protreptice instigerentur eam audientes iuvenes glottologistae, qui se discipuli sic inscriberent in cursum academicum sanscritae quem praebitura forem trimestri vernali MMX.
Sic fiet prima occasio hanc linguam apud nos docendi discendique. Vero difficule est in nostra patria invenire cursum talis linguae classicae; de qua non multo distat communis Americanorum opinio ab ea quae vulgo pertinet ad linguam graecam latinamque. Haud mihi quidem est difficile intelligere qua re sic arbitretur vulgus; inter eruditos nostros autem sententia qua homines obsistunt ne haec lingua classica indica discatur paene eadem est atque vulgaris, monstrans quam exiguae contemnendaeque sint et cognitio nostra et existimatio Asiae meridionalis. Nam ex his tribus linguis Sanscrita est longe ditissima litteris bonis.

De consolatione

2009-11-04T10:00:00.000-08:00

Proximo anno, opus illud egregium Boethii Consolationem Philosophiae docere tirones in scholis Classicorum Studiorum coepi, opere quo, sicut uberrimo fonte et verborum et sapientiae pernecessario, non modo utor paene cottidie sed etiam carere iam non possum. Consolatio mihi videtur esse quod sanscritice designatur ratnaakaram: i.e. lapidicinae, quibus effodiamus gemmas historicas, philosophicas, prosodicas, zoographicas. In scholis utor versionem anglicam a Victore Watt effectam atque a domo editoriali Penguin editam. Nuperrime inveni Consolationem Boethii versam attice, cuius interpres Maximus Planudes, eruditissimus Constantinopolitanus, saeculo tertio decimo floruit.

Collis Philopappi

2009-11-02T09:26:00.000-08:00

Collem Philopappi ascendi primo vespere. Ante d. xvi Kal. Oct. iam pauci dies in Graecia mihi restabant ad gregem Dora Stratou saltatorum videndum, mox domum rediturae. Menses aestivos saltatores illi choreas graecas antiquas regionalesque spectatoribus omnium regionum mundi exsequuntur mirum in modum, in theatro subdiali amplo iucundissimoque. Hoc tempore anni, fores theatri "Dora Stratou" aperiuntur hora nona et media vesperis. Ego, metuens ne viam ad theatrum non nisi maxima difficultate invenirem, ad vicum Athenarum "Theseium" perveni hora octava. Qua de causa satis temporis erat mihi lente ambulare praeter popinas in via Apostolou Paulou, lente ascendere collem Philopappi iam primis tenebris se intendentibus, lente theatrum appropinquare et reperire scamnum saxosum in quo sedens exspectarem horam spectaculi. Quam iucunda hic erat aura autumnalis, quam plenus venustatis aspectus urbis iam coronatae coloribus violaceis.

Proximo die redii bene mane ad collem Philopappi, hora illa cum antiqua Agora plena negotiosis fuisset. Ascendi collem, seu colles, quia verum sunt tres quos quidam in Acropoli stans videt ad occidentem Acropoleos sitos. In his collibus erant illi antiqui demoi Koile atque Melite; hic inveniebatur via magna ferens homines ad portum Piraeum Athenis; hic in temporibus tumultuosis Menandri Demetriique Phalerii castra ponebant milites Macedonii. Nomina collium antiquitatem evocant: Collis Nympharum, Pnyx, Collis Musarum (vel Collis Philopappi); in quo invenies sepulchrum egregium C. Julii Philopappi Antiochi Epiphanis, amici Musarum paediaeque, principis Commagenensium mortui anno Domini 116, cui regnum a Romanis ereptum erat.

Culina Cretaea

2009-10-30T10:16:00.001-07:00

"Mihi si linguae centum sint oraque centum," non possim satis celebrare culinam cretensem atque gaudia mensae cretaeae. Quomodo satis laudare mel montis Diktes, sapore florum Thymi serpilli imbutum? Quomodo acerbitatem yoghurti, illius lactis coagulati de quo nos Americani, assuefacti nesciocui imitatione producto, imaginem nec in animo nec in ore concipere possimus? Mare Libycum Cretam quinquaginta generibus piscium fructuumque maris donat. Ore Leuka viginti genera viridium agrestium praebent ut nos vel cruda in acetariis vel cocta in crustis delectent. Fici, aurantia, mala granata, persica, armeniaca, pira pendent de ramis in hortulis singulis, ubi Lycopersica splendent, melongenae luce sua tenui nitent. Ex quibus autem donis Naturae Cereris Pomonae dignissima laudis mihi videtur oliva, non sine oleo suo: quadringeniens centena milia arborum dant Cretibus mundoque oleum baccasque maximae claritatis.

Samaria

2009-10-29T09:34:00.001-07:00

Khora Sphakion ("regio Sphaciorum") cuius oppidum principale Sphakia, praedives varietate est generum animalium herbarumque quae se adapta caelo cretensi per saecula effecerunt. Usque ad oram ipsam insulae Montes Albi (Ore Leuka) Khoram Sphakion detruserunt; de rupibus videtur vicorum pars altera pendere, altera sub saxa in sinibus maris se coerceri. Et quia Khora Sphakion viis vehiculis aptis maxima ex parte caret, ad oppidula litoris meridionalis Cretae non nisi nave advenitur. Inter quae est Agia Roumeli. Hic invenitur aditus illarum faucium inclytarum quibus nomen est Samaria, vallis praeruptae per Leuka Ore tam praeditae donis Naturae ut Samariam iam saltum publicum civitate fundatum protigendumque Graeci constituerint.

Iter facio ad litus meridionale cretense

2009-10-27T09:31:00.000-07:00

Oppidum est in praefectura Chaniensi cui nomen Sphakia est. In litore Maris Libyci positum, contra procellas Africas stans per saecula resistebat illis terram suam invadentibus: piratis, Mycenaeis, Punicis, Romanis, Arabibus, Venetis, Turcis. Quos tot hostes maximis sine viribus vincere non potuerant, Sphakienses recentes, iam coniuncti sicut socii in mundiali certamine vesano ad se ditiores pecunia reddere, hodie ut caupones, ministri popinarum, negotiatores mercaturae vilissimae, coqui, stabularii et gubernatores vehiculorum ad usum publicum destinatorum facti sunt. Nihilominus, cor sphakiense mihi videtur adhuc esse sibi suisque fidele: quamquam in multis modis servientes nummis peregrinis, homines sphakienses terram suam amant nutriuntque, pascunt pecora, hortos colunt.

Chania urbs vetus et recens

2009-10-26T09:36:00.000-07:00

Paene unam hebdomadem hoc mense Septembri Chaniae mansi; qua ut castris utens, itinera aliquot horarum faciebam in regiones proximas, sero revertens ad deversorium iucundum “Anemonem” nomine. Chania ipsa – urbs quae “Cydonia” nominabatur temporibus antiquis – nunc dividitur in duas partes, quae dispares inter se clare demonstrant non modo vilitatem inurbanitatemque eorum qui se pingues reddant ab alienigenis, sed etiam valetudinem naturalem populi atque mores salubres cultus civilis indigenarum. Nam Oppidum Vetus, ubi inveniuntur deversoria, cauponae et tabernae sine numero mercaturam “creticam” (plerumque factam in regionibus asiaticis) praebentes, prope portum “veneticum” situm est; quod Oppidum Novum circumsedens aedifica publica continet, scholas, agoras omnigenas, universitatem ipsam cretensem “polytechnicam,” nosocomeium, hortos publicos, etc.; uno verbo, hic vivit urbs Chania, non se vendit.

2009-10-23T09:47:00.001-07:00

Urbes Creticae notabiles multitudine incolarum et historicis archaeologicisque monumentis sunt Chania, Rhethymnon, Herakleion, quas via autocinetica per litus boreale extenta coniungens commercium perenne inter eas adiuvat. Autoraeduncula conducta, ego satis tremula in commeatum gravem ingressa, mores conductorum cretensium mox didici....qui (verum ut loquar) non multo a nostris distant. Tali modo copiae divitiaeque cultus civilis insulae Cretae mihi sunt apertae, sicut thesaurus regius. Non autem necesse est autoraedam conducere has urbes ad visitandas: nam systema leophoriorum publicorum interjungit paene omnes cives oppidaque insulae, quod praebet modum vehendi et conveniens et vili pretio.

In insulam Cretam iter feci

2009-10-22T10:11:00.000-07:00

Hac aestate -- quam rapide fugiunt hebdomades! mihi videtur modo cras me rediisse -- Fortuna consilium tam comprobavit ut me insulam Cretam visitare tandem siverit. Itaque hac felici stellarum concursione utens prid. Kal. Sept. aeroportum Atheniensem adveni, unde "Olympicum" quoddam aeroplanum me Chania transportavit, urbem iucundissimam quae a temporibus Minoiis usque ad hodierna partem maximi momenti in historia Cretica agit.

Numquam mores quos extuli refero

2009-06-21T20:19:00.000-07:00

si de libris novis propositisque sophistarum publice enuntiatis agitur, ab Seneca nostro dissentiri non possum, siquidem novo libro momenti vel proposito quolibet in ephemeridibus perlecto, numquam eandem me sentio. In qua re insunt et commoda et detrimenta: haec, quia concepta recentia seniores ut me sophistica ad certamina provocant; illa, quia seniores ut me sophistica ad certamina provocant. Eheu, quam multum temporis talibus in novis mihi ipsi intelligendis explicandis aestimandis consumitur! sine quo sumptu nihilominus quomodo conjectus cogitamentorum extendatur?

Hodie mane ultimum capitulum voluminis cuiusdam a Frank Donoghue professore apud facultatem litterarum anglicarum universitatis Ohio State compactum perlegi. Inscriptione cuius operis The Last Professors: The Corporate University and the Fate of the Humanities argumentum auctoris clare demonstratur: id est, utrum Studia Humaniora artium liberalium, si non concelebrentur, saltem tolerentur in Academiis Americanis an non, his in diebus pendet non ab voluntate academicorum ipsorum sed hominum qui res universitarias administrare in modis mercantilibus magis quam liberalibus opus esse affirmant. Secundum Doctorem Donoghue, hi nebulones administri cives nostros multum pecuniae pendere in liberis erudiendis hortantur, affirmantes gradu baccalaureato accepto iuvenes felicitatem mundanam, divitias materiales, securitatem fiscalem accepturos esse….quod in hac lacrimarum valle promittere nemini decet! Sunt quidem alia, multa alia magni momenti in hoc volumine, quod perlegere contemplarique operae pretium est.

de libellis scholaribus

2009-06-02T06:50:00.001-07:00

Ut nobis academicis bene notum est (et cuius nos pudere debet) librorum scholarium emptio venditioque in manibus mercennariis et mercatorum auspiciis non solum regulatur sed etiam coercetur. Ab illis cauponibus persuadetur quemlibet librum scholis nostris electum functurum esse ut servolum ad cubitum stantem, onera gravia paratum ad commutuanda nobis. Discipuli autem, quibus talis persuasio mercennaria haud dirigitur, libris his egregiis non ut videtur vero adiuvantur; nam libelli quamquam maxime ornati sunt atque praediti imaginibus, chartis geographicis, variis indicibus appendicibusque innumerabilibus, pretio ridiculo exorbitantique venum dantur: tamquam emere nihil cibi in taberna alimentaria praeter fraga et pectines liceat.
Exempli gratia: Nathan, unus ex illis meis discipulis praeclaris qui in litteras latinas incumbunt, librum scholarem a profestrice quadam alumnis in cursu de rebus oeconomicis mandatum mihi heri monstravit. Pretium huius bibliou mirabilis? Centum quinquaginta dollari Americani! Et ei tantum pendenti quid nunc est? Libellus involucri splendidi, paginarum imaginibus coloratis sparsarum, spatii mediocris. Quem revendenti apud librariam studentilem quota pars pretii originalis ei reddetur?
Nonne meditari potius debemus de qua methodo discipulos nostros adiuvemus et in discendo et nummos in parcendo? Inspice quaeso verba haec illius praeclari hellenistae Rostochiensis Iohannis Posselii, qui anno 1588 de libris scholaribus optime mea sententia sic proposuit:

"Impossibile est ut quis multa simul faciat et eadem recte, ut verissime Xenophon dixit. Et sapientissima lex est Platonis, quae unumquemque civem, unam tantummodo artem discere et profiteri iubet. Quare quamcumque artem adolescentes de consilio praeceptoris discere instituent, eam initio ex unico tantum libello, qui erudita methodo summam artis in locos certos distributam explicet cognoscant: nec alios interea eiusdem argumenti libellos in manus sumant, priusquam illum edidicerint."

de recte docendo

2009-05-26T21:46:00.000-07:00

Inter omnes qui maximi callent arte linguae Latinae artificiose publiceque agendi nobis notissimi sunt illi qui se in disciplina oratoria exercuerunt. De declamationibus eorum indicia multa tradita sunt in libris Philostrati de vitis sophistarum et in epistolis Libanii, nonnullae quidem orationes – panegyricae, nuptiales funestae, olympicae – etiam nunc extant, ita compositae ut ostendant quam stricte auctores regulas Menandri Rhetoris secuti erint.
Quamquam aeque ornatae festivaeve non videntur acroases academicae publice actae, tamen et ingenium et scientiam hominis cuiuscuius eruditi patefaciunt; quale genus sermonis describitur in capitulo sexto libri decimi sexti illius operis quod notum est nobis sub titulo Noctes Atticae. Hic refert Aulus Gellius de acroase a se audita Brundisii, dum medio in itinere a Graecia Romam cessat reficiturque illo oppidulo maritimo et somnulento. Eo tempore litterator vel grammaticus – ludi magister – quidam publice praebebat exemplum mercis suae, quod est facultas poetarum libros explicandi: “Experiundum se vulgo dabat” ait Gellius, sicut pudicitiam suam vel auctorum a Gellio bene amatorum venalem habebat.

Legebat barbare insciteque Vergilii septimum . . . . et iubebat
rogare se, si quis quid omnium rerum vellet discere.

Erat ille tam confidens – vel tam protervus – ut se auctorem in rebus philologicis omnibus praestaret. Gellius “Ego” inquit “indocti hominis confidentiam demiratus” laqueum verbalem illi sponte ponens rogavit de vocabulo quodam in versibus iam lectis.

centum lanigeras mactabat rite bidentis (Aen. 7.93)

Quid velit “bidentis”? quaerit Gellius, cui responsum dat grammaticus rapidum et minime aptum immo stolidissimum. Quo facto, Gellius e memoria versum Pomponii atellanarum poetae producens vi hac philologica grammaticum miserum robuste subicit.

Tria sunt indicia in hoc capitulo de inscientia illius grammatici:

l. non potest ille recte legere, i.e. ignorat leges prosodiae Latinae;
2. nescit historias vocabula nomina in versibus a poeta posita;
` 3. legit –non recitat – versus vergilianos.

Quod demonstrat grammaticum illum versus in animo numquam posuisse, numquam memoriae tradidisse. Qua de causa non recte docere potest.

De contemptu Cupidinis

2009-05-14T13:45:00.000-07:00

[a illo Nathane ipso] Haec disputatio nunc iteratio perpetua et numerosa fiet; non dico eam esse odiosam, sed profundius profundiusque urget propositum eius, ut mori iamiam ego vero velim ut Ciceronem mox conveniam (fortasse iocor, fortasse non.) Hac quinta ephemiridis scriptura mihi liceat nostri ab verbis auctoris ipsum ad me digredi, qui verba eius cotidie lego (lente meam ob inopiam ingenii.)
Hoc trimestri me praecipua ad duo studia applico: hunc librum evolvere et futuere. Hi semper fuerunt mihi primi fines; prior saepe efficiebatur quia libri semper mihi patent; de posteriore, libentes minus crebro feminae patent (per fortunam quidem)—tamen recens utrumque expeditum est. Quantum vero dissimulationis est: cum me nunc voluptati indulgere aliquid satis vetat, tali momento amor venit. Hoc est inopportunum, cum ita hae duae auctoritates, et Cicero et Cupido, adversae inter se, animum meum sollicitant. Ille “nam quid aliud agimus,” inquit, “cum a voluptate…cum a negotio omni sevocamus animum, quid…agimus nisi animum ad se ipsum advocamus, secum esse cogimus maximeque a corpore abducimus?” Cur hunc recessum morer? Quibus vitae cupiditatibus Cicero quasi mercator caelestis liberationem praeconatur ut quamquam non statim mortem petere velim, tamen libertatem habere meam aeternam certe petam. O Nathan! si mox, apud Ciceronem, “cum id non habeas quod tibi nec usu nec natura sit aptum, non careas, etiamsi sentias te non habere,” cur igitur hodie id quod non ad migrationem in caelum tuam pertinet colas? Quales per sententias eius, me abstrahi ab sensibus ipsis sentio; optime, cum eum qui his gravatur immortales non facile accipiebunt. Ergo cum Sancto Augustino pronuntio: “da mihi castitatem et continentiam…….sed noli modo”; etiam addo, magis, domine, me rapias ut liberer ab Cupidine sine nimis labore.

De armatura contra philistinos recentes

2009-05-07T13:42:00.000-07:00

[a Nathane misso] Nunc argumento de immortalitate animi apte facto, ad primam quaestionem (quae est, nihil mali in morte inveniendum) Cicero redit; et nunc minor persona dialogi affirmat sibi esse omnino persuasum ut nemo possit eum “depellere de inmortalitate” Iam nunc ipsi ego argumento credebam, tamen discipulum in dialogo suum et me ipsum cum adhortatur tum monet: “Laudo id quidem, etsi nihil nimis oportet confidere…[tamen] in his est enim aliqua obscuritas. id igitur si acciderit, simus armati.” Debemus armari? Ita secundum Ciceronem, quoniam “catervae veniunt contra dicentium.” Hae in hoc libro “catervae” male dicentium sunt philosophi quidam, quaero autem, qui sint ipsi tempore nostro? Quae catervae nunc contra aeternitatem ipsumque animum disserunt? Homines “empirici” qui non nisi mundo materiali confidunt? Confiteor, contra illos ego ipse dico scriptitoque, sed forsan modo ob superbiam meam quippe qui velim me hominem contrarium esse. Quid mea refert armari si bona ratione iam persuasus sum? Haec “obscuritas” nunc est tam valida quam non possimus evadere—ergo Cicero me monet ut me armem eodem modo atque Sanctus Paulus: “propterea accipite armaturam Dei ut possitis resistere in die malo et omnibus perfectis stare.” Quamquam Ciceroni lorica non accepta ab Christo sed Platone, tamen lorica iustitiae est ipsa, quae accipi ab aliquo debet, et caute gerenda est contra illos qui solum res mortales in animo concipere possunt.

De fisco

2009-05-05T11:57:00.001-07:00

Hoc trimestri scholas de litteris Romanis (anglice versis) habeo, cuius cursus discipuli tragoedias Lucii Annaei Senecae hac hebdomade cognoscunt. Mihi quidem videntur eis placere et personae mythologicae obsessae et horribilia facta ante oculos producta et scaenae tenebrosae rebusque infandis gravidae. Quod eis aperte non placet est poesis ipsa Senecana: Quae tam exquisita, tam elaborata, tam copiosa (o pulcherrima!) est ut iuvenes Americani vocabula ipsa etiam anglice versa non comprehendant. Nonne similis est conditio nostrae academiae his in periculosis temporibus? Nonne aures nostra obtunduntur verbis clarissimis simplicibusque procuratorum istorum (non eos nominabo duces) quorum manibus rudibus ineptis inhumanisque posita est salus nostrarum disciplinarum pretiosissimarum? Verba clara, turbidissima autem consilia. Qui administri mihi videntur os vultumque referre nullius plus quam Tisiphones vel Allectus infernalis.

2009-04-30T13:58:00.000-07:00

iterum a Nathane, pridem Kal. Mai.Praeterita hebdomade me dixi dubitare de firmitate propositorum quae Cicero dedisset de immortalitate animi. quippe quae voluerim credere – et quidem credo; tamen Ciceronis sententiae tantum adfirmant, non vero me huc traducunt. Nunc autem plane intellego quomodo auctor hic opus suum efficiat; nam videtur cicero vero novam sententiam non aggredi, sed quasi coniunctionem canoram pulchramque renovans videtur affirmationem veterem serere, id est sententiam ipsam Platonis. Quod argumentum efficitur sicut dia panton in more musicae. In quo dum eius sententias lego, vero mihi videor carmen audire magis quam tracatulum legere . Nam ne se oneret obscuris in explicandis, argumentum Platonicum magis accepit ut uberem hereditatem: “philosophia vero, omnium mater artium, quid est aliud nisi, ut Plato, donum, ut ego, inventum deorum?” Ita humilius rem capere petit, res minus principuas ipse integer omittans —quid? humilis est Cicero? non enim, sed pulchrum et sic sine macula se esse monstrat, ubi animi naturam non accurate describere potest, “nec me pudet” inquit “ut istos fateri nescire quod nesciam.”

Si quod veritatem canat carmen sit et si sit philosophia quod veritatem disserat, ergo Cicero carmen philosophicum fecit, quippe quod per musicam cogitationis canendo penitus se validare potest. Quam pulchritudinem ego adorans, fortasse fines libri huius transgredior:—tamen non mente ratiocinari sed ipso animo meo me oportet. Nam philosophus non sum; hanc disputationem appropinquo ut litteris studens, qui debet sententias auctoris intellegere sicut dona aliquamdiu expetita, quibus utens sagacem ego rationem Ciceronis intellegere incipio ipso tempore in quo intellego verba eius. Sic legens vocabula meditor sicut forsan ipse meditabatur scribens. Sententiae Martini Heidegger memini: "The poetic character of thinking is still veiled over. Where it shows itself, it is for a long time like the utopism of a half-poetic intellect. But poetry that thinks is in truth the topology of Being. This topology tells Being the whereabouts of its actual presence" (Vertit Alfredus Hofstader). Auctore vero philosophico, veritatis architectura est eadem atque litterarum quae veritatem exprimunt; evolvere librum quoddam dialogi idem est atque participare in disputatione ipsa.

2009-04-28T12:45:00.001-07:00

A Nathane Oglesby data 4/28/ 09 Eatenus ut mortem non esse malum monstaret, aeternitas animi nunc explicata est. Praecipue argumentum per opiniones vulgi veterumque sapientium factum est, atque per philosophorum sententias (praesertim Platonem Aristotelemque veneretur, varios tamen alios describit.) Summatim in una sententia: “sic permanere animos arbitramur consensu nationum omnium” (36). qua de re opiniones populares scriptor libenter accipere videtur in hoc loco autem haerere: “ignoratio finxit inferos easque formidines”—vitam in corpore continuare post mortem credere non potest, quamquam etiam hanc eandem vulgus in se ipso testificat. Cur sententiam communem de animi immortalitate Ciceronem oportet credere, dum hanc de Inferorum monstris dubitat? Quem animum sine corpore intellegere posse nostros maiores poetasque negat, qua de causa ergo debet Cicero cogitationes illorum de ipsius aeternitate animi accipere? Si has sponte credimus, cur non etiam illas? Sic quidem cogito: videtur Cicero quiddam esse verum tam cupit, id. est ipsam immortalitatem, ut tantum opiniones communes accipiat quae eo serviant. Quibus eum adhuc approbo, res tamen mihi videtur adhuc improbata: Quamquam assentior ei non ob rationes fortes sed ob desiderium accipiendi meum innatum. Cum adiutore dialogi, quia tamen mihi quidem placet spes data sententiis Magistri, “Me vero delectat, idque primum ita esse velim, deinde, etiamsi non sit, mihi persuaderi tamen velim.” Sed iam iamque magis debeo legere.

2009-04-23T13:42:00.000-07:00

A Nathane Oglesby data 4/23/19: Hoc trimestri, cum Diana Ciceronis Tusculanarum Disputationes lego. Oportet continue legens faciam ephemeridem de illis quae mihi videantur momenti esse in tractatulo ciceroniano. Ergo cogitationes meas hic videatis; utinam vos aliquantulum prosint.
Libro primo usque ad finem vicesimi capituli lecto, velim vos certiores facere me adhuc libentissime legere. Si vera vobis fere nuntiavero, disputationes hae sine dubio faciles et lectu et intellectu. Cuius libri primi hoc est argumentum: Cicero conatur monstrare mortem non esse malum sed magis quidem bonum. Duobus interlocutoribus fictis, concepta ciceroniana referuntur in figura colloquii cuiusdam in villa Tusculi; nihilominus, Cicero in praefatione ipse dicit: “Sed quo commodius disputationes nostrae explicentur, sic eas exponam, quasi agatur res, non quasi narretur.”

Praefatio vero multo difficilior lectu quam disputatio ipsa mihi visa est. In qua parte Cicero se nuper liberatum ab officiis publicis refert, hinc se applicare ad philosophiae studia, se tamen magna cum cura hoc incipere debere. In quibus faciendis Cicero mihi videtur cunctari et inhaerere: sicut in oculis eius contra mores Romanos philosophiae studere est.

Quod ad scopum propositumque huius situs pertinet

2009-04-08T15:20:00.000-07:00

Ecce spatium ubi responsa varia a discipulis amatoribusque linguarum classicarum composita licet colligi collocari exhiberi .